Europejska Norma Eurokod 7 wprowadza klasy jakości prób, które określają stopień ich przydatności do poszczególnych badań. W praktyce mowa o pięciu klasach różniących się jakością poboru:

• Klasa 1. Są to próby o możliwie nienaruszonej strukturze, stanie naprężeń i wilgotności. Nadające się do najbardziej wymagających badań wytrzymałościowych i odkształceniowych (np. badania trójosiowe, edometr). Osiąga się ją tylko pobierając próbę specjalistycznym próbnikiem cienkościennym, przy odpowiednim zabezpieczeniu próby.
• Klasa 2. Próby te posiadają zachowaną gęstość i wilgotność, ale mogą mieć zaburzoną strukturę. Mogą być wykorzystane do określenia gęstości, wilgotności, porowatości, przepuszczalności, konsystencji i wilgotności. Nie są natomiast zalecane badania wytrzymałościowe i odkształceniowe na niniejszych próbach. Często pobierane są specjalnymi aparatami rdzeniowymi lub cylindrami.
• Klasa 3. Reprezentują ją próby o naruszonej strukturze, ale reprezentatywne składowo (naturalne uziarnienie) i wilgotnościowo (naturalna wilgotność). Używa się ich najczęściej do identyfikacji gruntu, badań wilgotności, granic Attenberga, składu organicznego. Nie nadają się do wyznaczania parametrów wytrzymałościowych i odkształceniowych. Zwykle pobiera się je świdrem spiralnym.
• Klasa 4. Jest to urobek luźny gdzie struktura i stan wodny mogły się zmienić. Używa się je do identyfikacji i opisu warstw podłoża. Nie nadają się do wyznaczania parametrów wytrzymałościowych i odkształceniowych.
• Klasa 5. Są to próbki poglądowe stosowane do rozpoznania ciągłości warstw.

Zgodnie z powyższym, w normie do poszczególnych klas przyporządkowano kategorie pobierania prób gruntu (A-C). Dla metody A mogą być otrzymane próby wszystkiej klasy jakości. Dla metody B: klasy od 3 do 5. Z kolei dla metody C – jedynie klasa 5 (fig.1).