Przygotowanie próbek do badań trójosiowych jest procesem wymagającym dużej precyzji, ponieważ każdy etap — od wycięcia próbki aż po jej pełne nasycenie — wpływa na uzyskiwane parametry wytrzymałościowe i odkształceniowe. Kluczowe znaczenie ma nie tylko geometria próbki, lecz także stopień usunięcia powietrza z porów gruntu. Badania CU, CD i UU wymagają, aby próbka była odpowiednio przygotowana, zwłaszcza wtedy, gdy interpretacja wyników opiera się na zmianach ciśnienia wody w porach oraz naprężeń efektywnych. Nawet niewielka ilość powietrza w próbce może prowadzić do obniżenia wartości parametru Skemtona B, a w konsekwencji zwiększenia ściśliwości układu woda–grunt i zniekształcenia krzywych naprężenie–odkształcenie.

Wycinanie próbki powinno minimalizować naruszenie jej struktury, co osiąga się dzięki stosowaniu cienkościennych tulei stalowych lub wycinarek rdzeniowych. Po wycięciu próbki z gruntu naturalnego szczególną uwagę zwraca się na kontrolę wilgotności, aby nie dopuścić do jej przesuszenia lub lokalnych zmian konsystencji. Najczęściej stosowane wymiary laboratoryjne wynoszą Ø50×100 mm lub Ø75×150 mm. Końce próbki są precyzyjnie docinane tak, aby uzyskać dokładną równoległość, co ogranicza lokalne koncentracje naprężeń podczas ścinania. Po przygotowaniu próbkę montuje się między porowatymi kamieniami, z użyciem bibuł drenażowych zapewniających równomierny przepływ wody, a całość osłania się membraną, której szczelność stanowi jeden z najważniejszych warunków poprawnego przebiegu późniejszego badania.

Po odpowiednim przygotowaniu próbki i umieszczeniu jej w aparacie TX należy doprowadzić próbkę do stanu pełnego nasycenia (Sr=1; B>0.97). Pierwszym etapem nasączania jest flushing, który jest fundamentalnym procesem poprzedzającym właściwe nasycanie próbki. Jego celem jest usunięcie jak największej ilości powietrza z porów gruntu i z przestrzeni pomiędzy membraną, porowatymi kamieniami oraz układem przewodów drenażowych. W typowych procedurach stosuje się najpierw przepłukanie dwutlenkiem węgla, który bardzo dobrze rozpuszcza się w wodzie i z łatwością wypiera powietrze z trudno dostępnych miejsc. Następnie całą objętość układu wypełnia się odgazowaną wodą, co przygotowuje próbkę do właściwego nasycania metodą back-pressure. Flushing znacząco skraca czas potrzebny na osiągnięcie wysokiej wartości B i poprawia jednorodność nasycenia. Pominięcie tego etapu lub wykonanie go niedokładnie powoduje pozostawienie w próbce pęcherzy powietrza, które nie zostaną usunięte przez sam back-pressure i będą zaburzać pomiary ciśnienia wody w porach.

Nasycanie próbki metodą back-pressure polega na jednoczesnym stopniowym zwiększaniu ciśnienia zewnętrznego (cell pressure) i ciśnienia wody porowej (back pressure), tak aby naprężenie efektywne pozostawało niezmienne. W pierwszych krokach stosuje się zwykle niewielkie przyrosty ciśnienia, rzędu 25–50 kPa, które następnie można zwiększać jeżeli osiągnięto wysoką (>0.8) wartość wartości B. Grunty o dużej przepuszczalności nasączają się stosunkowo szybko, natomiast grunty spoiste wymagają długich okresów stabilizacji, niekiedy wielogodzinnych, aby przepływ wody osiągnął poziom świadczący o wyrównaniu ciśnień. Podczas każdego kroku ocenia się zmianę ciśnienia wody w porach. na podstawie której wyznacza się parametr Skemtona B. Przyjmuje się, że próbkę uznaje się za dostatecznie nasyconą, gdy B osiąga wartość co najmniej 0,95.
Znaczenie flushing oraz nasycania metodą back-pressure w przygotowaniu próbki do badań trójosiowych jest kluczowe. Brak ich starannego wykonania prowadzi do pozostawienia powietrza w porach gruntu, co skutkuje zwiększoną ściśliwością układu i nienaturalnym zachowaniem podczas obciążania. Właściwe przygotowanie próbki, obejmujące wycinanie, montaż, flushing oraz nasączanie metodą ciśnienia wyrównawczego, jest więc podstawowym warunkiem uzyskania wiarygodnych parametrów, które mogą być później wykorzystane w analizach stateczności, ocenie filtracji lub modelowaniu numerycznym.